شمارهٔ ۱۰۰۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق و عاشقانه‌اش سخن می‌گوید. او از اتحاد جان، عقل و هوش خود در پی عشق صحبت می‌کند و ابراز می‌کند که عشق مانند صاعقه‌ای او را سوزانده و خواب و خوراکش را تحت تأثیر قرار داده است. شاعر در جستجوی ساقی و نوشی است که او را به وحدت برساند و نگران است که دوستش توجهی به او نداشته باشد. او همچنین از درد ناشی از عشق صحبت می‌کند و اینکه نمی‌تواند به کسی حرفی بزند، زیرا هوش و عقلش را در عشق گم کرده است. در نهایت، به احساس ناامیدی و عیبی که در دانش خود می‌بیند اشاره می‌کند و عشق را همچون بار سنگینی بر دوش خود حس می‌کند.
جانِ من و عقلِ من و هوشِ منهر سه به یک ره شده فرتوشِ من
هوش مصنوعی: نفس و فکر و ذکاوت من همه در یک مسیر روان شده و تحت تأثیر یکدیگر قرار گرفتهاند.
صاعقۀ عشق درآمد بسوختخوابِ من وخوردِ من و توشِ من
هوش مصنوعی: ناگهانی عشق به سراغم آمد و خواب و آرامش من را سوزاند و تمام وجودم را تحت تأثیر قرار داد.
بر رهِ امید و ندای نجاتچند بود چشمِ من و گوشِ من
هوش مصنوعی: چند بار چشمهایم به امید و گوشهایم به ندای نجات توجه کردهاند؟
ساقیِ خم خانۀ وحدت کجاستتا بنهد بر کفِ من نوشِ من
هوش مصنوعی: ریمِ تابناکِ خانۀ یگانگی کجاست تا نوشیدنیم را بر دستانم بگذارد؟
تا نکند دوست نظر ضایع استسعیِ من و جهدِ من و کوشِ من
هوش مصنوعی: برای اینکه دوست به من توجه نکند، تلاش و کوشش من بیفایده است.
آه که نتوان به کسی باز گفتزآن که ببرده‌است زمن هوشِ من
هوش مصنوعی: افسوس که نمیتوانم به کسی بگویم از آن چیزی که هوش و حواسم را از من گرفته است.
سروِ روانی که نگنجد ز قدردر همه عالم نه در آغوشِ من
هوش مصنوعی: معنای این بیت به این معناست که وجود زیبای کسی آنقدر بزرگ و غنی است که نه تنها در همه جهان جایی برایش نیست، بلکه حتی در آغوش من هم نمیگنجد. به بیان دیگر، احساسی از عظمت و ارزشمندی در وجود آن شخص وجود دارد که نمی‌تواند در هیچ چارچوبی محدود شود.
قدرِ من امروز چه دانی که قدرباز ندانی ز شبِ دوشِ من
هوش مصنوعی: امروز ارزش من را نمیدانی چون ارزش زحماتی که دیشب کشیدم را هم درک نمیکنی.
عیبِ نزاری چه کنی کاین عَلَمعشق ز مبداء زده بر دوشِ من
هوش مصنوعی: چه عیبی میتوان به نزاری گرفت، وقتی این علم عشق بر دوش من از ابتدا بر افراشته شده است؟