شمارهٔ ۱۱۳۰
هوش مصنوعی: در این متن شاعر از تجربه‌ای عمیق و معنوی که در شب زیر نور ماه و خورشید داشته، صحبت می‌کند. او به صحبت از زیبایی و نشاط پرداخته و این شب را با می و زیبایی ساقی توصیف می‌کند. شاعر به سجده کردن در برابر زیبایی‌ها اشاره می‌کند و از عشق و مستی ناشی از آن می‌گوید. همچنین، او بیان می‌کند که ارزش حقیقی خود را در عشق و رندیش می‌داند و نمی‌تواند از آن تمام‌نشده خارج شود. در نهایت، شاعر می‌گوید که حتی نجومی‌دانان نیز نمی‌توانند از زیبایی و حقیقت وجود او آگاهی پیدا کنند. این تجربه، فراتر از خواب و واقعیت روزمره است.
دوش من بودم و خورشیدی و خوش مهتابیبر کف از مشعله ی آتش رخشان آبی
هوش مصنوعی: دیشب من و یک خورشید درخشان و شب زیبایی بودیم که در کنارش شعلههای آتش آبیرنگ میدرخشید.
مجلس آراسته از طلعتِ خورشید و چو ماهساقیی پیش و چو کوه از پسِ در بوّابی
هوش مصنوعی: مجلس با زیبایی خورشید درخشان شده و در وسط آن، ساقیای همچون ماه ایستاده است و از پشت در، چهرهاش همچون کوه محکم و استوار به نظر میرسد.
کردمی سجده چو ساقی به من آوردی میکشتیی پر که چو بحرش نبود پایابی
هوش مصنوعی: من از شدت شوق و شکرگزاری مثل سجدهگزاران در برابر تو، سایهسارِ ساقی میافتم، چون تو به من شرابی تقدیم کردی که مانند دریا بیپایان است و هیچ چیز نمی‌تواند مرا از رسیدن به آن باز دارد.
پیش ابرویِ بتی سجده توان برد که نیستجز مگر در حرمِ کعبه چنان محرابی
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و شکوه ابروی آن معشوق، انسان میتواند در مقابلش سجده کند؛ چرا که چنین جایی تنها در کعبه به چشم میخورد و مانند آن هیچ محرابی وجود ندارد.
گر رقیبم ندهد بار مده گو که مرانیست در خورد بر آن در ملک الحجّابی
هوش مصنوعی: اگر رقبای من بار سنگینی به دوش میآورند، به او بگو که من نیازی به این بار ندارم و در این مقام و شرایط خاص، جای من نیست.
منم و رندی و قلاشی و از دنیایینیم جانی‌ست فدا گر کند استصوابی
هوش مصنوعی: من یک فرد شاد و سرزندهام و زندگیام از این دنیا کمرمق و بیمقدار است. اگر هم کسی برایم اهمیت قائل شود، از سر تصادف است.
من ز خم‌خانه ی عشق آمده‌ام مست و خرابسکّه ی من نشود قلب به هر قلّابی
هوش مصنوعی: من از مکانی پر از عشق و هیجان آمده‌ام و حالتی شگفتانگیز دارم. قلب من به هیچ قیمتی تغییر نخواهد کرد و تحت تأثیر هر دستبند یا زینتی قرار نخواهد گرفت.
نتوان برد به زورم ز خرابات برونگر درآویزند از گردن من قلابی
هوش مصنوعی: نمیتوانم به زور از جایی که هستم بیرون بروم؛ اگر کسی بخواهد مرا به زور بیرون بکشد، من دچار مشکل خواهم شد.
هم‌چو من کس نشناسد به جهان قیمتِ میمن خود الحق صفتش کرده‌ام از هر بابی
هوش مصنوعی: هیچکس در دنیا به ارزش و بهای شراب من نمیداند و من بهراستی او را از هر لحاظ توصیف کرده‌ام.
هم‌چو جامِ جمش از غیب دهد آگاهیگر منجّم کند از خشتِ خم اصطرلابی
هوش مصنوعی: در این بیت به این موضوع اشاره میشود که مانند جام جمشید که از غیب خبر میدهد، اگر کسی از شیشهی خم اصطرلاب استفاده کند، میتواند به اطلاعات و آگاهیهایی دست پیدا کند. در واقع، به توانایی وبصیرت و دیدن حقایق از طریق ابزار و علم اشاره شده است.
راستی را عجب است این که نزاری گفته‌ستدوش من بودم و خورشید و خوش مهتابی
هوش مصنوعی: عجب است که نزاری بیان کرده که شب گذشته من در کنار خورشید و ماه زیبا بودم.
کردم امروز سوالی ز نزاری به جوابگفت آری نتوان دید از این به خوابی
هوش مصنوعی: امروز از نازکدل نزار پرسیدم که آیا ممکن است از این خواب بیرون بیایم؟ او در پاسخ گفت که چنین چیزی امکانپذیر نیست.