شمارهٔ ۱۱۵۴

هوش مصنوعی: این متن شعری است که به بیان تجربیات اعجاب‌آور از عشق و معرفت می‌پردازد. شاعر به تعلیم و راهنمایی یک استاد اشاره می‌کند که باعث شده سقف معرفت خود را بسازد. او به حیرت‌های خود از هستی و ظلم‌هایی که بر خود روا داشته، می‌نگرد و به اهمیت شناخت و اختیار در مسیر سیر و سلوک اشاره می‌کند. شاعر به سالک این راه یادآوری می‌کند که برای رسیدن به مقصد، باید اختیار خود را به دست حقیقت بسپارد و درک کند که تنهایی نمی‌تواند او را به هدف برساند. همچنین به قصه مسیح و مریم اشاره می‌کند تا به عشق و حقیقت روحی اشاره کند. در نهایت، او از کسانی که در عزلت و تنهایی به سر می‌برند، می‌خواهد که از خود بیرون بیایند و به جمع بپیوندند و درک کنند که زمان عذرخواهی و پنهان شدن گذشته است.