شمارهٔ ۱۱۶۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عاشقانه و longing شاعر نسبت به محبوبش می‌پردازد. شاعر از محبوب خود می‌خواهد تا در مراسم شبانه، که به نظر می‌رسد به شکل نوازندگی و شادی برگزار می‌شود، حاضر شود و او را خوشنود کند. او با استفاده از تشبیهات زیبا، احساسات عمیق خود را بیان کرده و اشاره می‌کند که عشقش به محبوبش او را به مرز نابودی رسانده است. همچنین، شاعر به وفاداری و خدمتگزاری خود اشاره کرده و ابراز می‌کند که امیدوار است محبوبش او را بپذیرد، زیرا این عشق برای او اهمیت زیادی دارد و او حاضر است تمام وجودش را برای خوشنودی محبوب بذل کند.
نمازِ شام رسید ای بتِ سمرقندیبساز چنگ و بزن پرده نهاوندی
هوش مصنوعی: زمان نماز شام فرا رسیده است، ای معبود سمرقندی، ساز را آماده کن و نغمهای از پرده نهاوندی بزن.
اگر چو چنگ بننوازیم روا نبودکه چون بریشمم از پای و سر فروبندی
هوش مصنوعی: اگر مانند چنگ (ساز موسیقی) نواخته شویم، مناسب نیست که مانند پردهای از پای و سر پایین بیفتیم و خود را فراموش کنیم.
کرشمه‌ای کن و بَشکی بزن چه باشد اگربه گوشه لب هم‌چون شکر فروخندی
هوش مصنوعی: بازیگوشی کن و بیخیال باش، چه اشکالی دارد اگر لبخند شیرینی مانند شکر بر گوشهی لبت داشته باشی؟
چو شاخِ مهرِ تو در بستانِ جان بگرفتدرختِ طاقت ما را ز بیخ برکندی
هوش مصنوعی: وقتی عشق و محبت تو در دل من ریشه دوانید، درخت صبر و طاقت من را از ریشه کندی.
چو آفتاب پرستم نمی‌توانم گفتکه سایه بر من و بر کار من نیفکندی
هوش مصنوعی: وقتی که من مانند آفتاب درخشیدم، نمی‌توانم بگویم که سایهای بر من یا بر کارهایم نیفتاده است.
به خدمتی که اشارت کنی و فرماییکمر ببسته‌ام از رویِ لطف بپسندی
هوش مصنوعی: من آمادهام تا به هر خواستهای که اشاره کنی و دستور دهی، با کمال میل و احترام خدمت کنم.
به دیده گر بپذیری غلامی تو کندنزاری‌ای که پدر را نکرد فرزندی
هوش مصنوعی: اگر با دیدهی باز بپذیری، در حقیقت تو را به مقام غلامی میرساند، که این کار را فرزندی برای پدرش نکرده است.