شمارهٔ ۱۱۶۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با بیان احساسات عمیق خود به خداوند، از وضعیت خود و رابطه‌اش با او سخن می‌گوید. او از آرزوهایش می‌گوید که به در آستان خداوند رسیده و اظهار می‌کند که باید برای گناهانش تنبیه شود. شاعر با اشاره به دشواری‌های ارتباطش با خدا، نشان می‌دهد که ممکن است به دلیل رفتارهایش پاسخ دعا و سلامش را نگیرد. او در نهایت خواستار رحمت و عفو خداوند است و بیان می‌کند که حتی در سخت‌ترین شرایط، به بندگی و وابستگی خود به خداوند ادامه می‌دهد. شاعر از خداوند می‌خواهد که او را مورد لطف قرار دهد و از عتاب‌ها و دشنام‌ها بگذرد، چرا که این نوع برخورد باعث خرسندی اوست.
رسید جان به دهانم ز آرزومندیمقام مرحمت است این نه موضعِ تندی
هوش مصنوعی: جانم به انتها نزدیک شده است و از شدت آرزو برای رسیدن به مقام لطف و رحمت، به مرحلهای رسیدهام که اینجا جای تندی و خشونت نیست.
سزا منم به عقوبت گناه کار منمزبانِ بی‌گنهت را به هرزه می‌بندی
هوش مصنوعی: من سزاوار عذاب هستم، چون گناهکارم. تو زبان کسی که بیگناه است را به بیهودهگویی می‌بندی.
اگر به خون‌ِ منت رغبتی‌ست بسم‌اللهمرا چه به ز متاعی که آن تو بپسندی
هوش مصنوعی: اگر از خون من خونی میخواهی، بسمالله، من چه به کالاهایی که تو خوشداشتی و پسندیدی.
دگر جواب سلامم نمی‌دهی شایدرضا رضایِ تو مخدومی و خداوندی
هوش مصنوعی: شاید دیگر به سلام من پاسخ نمی‌دهی، چون ممکن است راضی از من نیستی و تو پروردگار و بزرگوار منی.
ولی به خلعتِ دشنام لطف کن باریکه از عتابِ توم حاصل است خرسندی
هوش مصنوعی: لطفاً به من دشنام بده تا از عتاب تو خوشحال باشم.
نظر ز کارِ من دل شکسته باز مگیربود که در سرت افتد که باز پیوندی
هوش مصنوعی: به دل شکستهام نگاهی دوباره ننداز، زیرا ممکن است از سر شوق دوباره با من مرتبط شوی.
به هر دو دیده کند بندگیِ خاکِ درتنزاریی که پدر را نکرد فرزندی
هوش مصنوعی: به هر دو چشم، غلامی و بندگی خاک درب تو را مینوم، در حالی که پدر هرگز نتوانست فرزندی را به وجود آورد.