شمارهٔ ۱۱۷۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از شدت آرزو و دلتنگی خود می‌گوید و اشاره می‌کند که زمان دیدار و پیوند دوباره با محبوب فرارسیده نیست. او از حال خود ناله می‌کند و از خداوند طلب توجه دارد. احساس تنهایی و آزار از دوستان نیز به چشم می‌خورد و شاعر به شدت نسبت به محبت و ترحم محبوب احساس نیاز دارد. او به شیرینی محبت معشوق اشاره کرده و از شکرخندیش سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر از بی‌توجهی و غفلت محبوب ناراحت است و جگرگوشه‌اش را به نادیده گرفتن عشق‌اش می‌بیند.
رسید جان به لبم از بس آرزومندیهنوز وقت نیامد که باز پیوندی
هوش مصنوعی: جانم به لبم رسیده از شدت آرزو، اما هنوز وقتی نرسیده که دوباره با هم پیوند بخوریم.
به حالِ بنده که از دست می‌رود کارممگر نظر کنی از غایتِ خداوندی
هوش مصنوعی: به حال من که کارهایم خراب میشود، مگر اینکه با لطف و نگاه پروردگار به من توجه کنی.
غریب کشتن و آزارِ دوستان جستنتوقّع آن که ترحّم کنی و نپسندی
هوش مصنوعی: بسیار عجیب است که کسی به دوستانش آسیب بزند و از آنها رنج بکشد، در حالی که انتظار دارد تو برای او دلسوزی کنی و این رفتار را ناپسند ندانی.
ترا رسد به لبی از نبات شیرین‌تراگر از آن دهن تنگ‌تر بر شکرخندی
هوش مصنوعی: اگر لب تو از گیاهی شیرینتر باشد، اما دهن تو تنگ‌تر از آن باشد که با خنده بر شکری بخندی، چه فایدهای دارد؟
نداشتی ز خدا و ز خلق شرم و حیاکه دل ز جان من مُست‌مند برکندی
هوش مصنوعی: اگر از خدا و مردم شرم و حیا نداشتی، پس چرا دل من را که به جانم وابسته است، از من جدا کردی؟
به جان مضایقتی نیست چون درافتادمتو هم مبالغتی کن اگر درین بندی
هوش مصنوعی: هیچ گونه تردیدی در جان ندارم، پس وقتی به چالش افتادم، تو نیز اگر در این وضعیت هستی، زیادهروی کن.
غمم نخوردی و گفتی نزاری آنِ من استهزار بار چنینم به خون درافکندی
هوش مصنوعی: تو از غم من بیخبر بودی و گفتی که نزار، محبوب من است. هزار بار چنین حالتی به من دست داده و مرا به خون غم غرق کردی.