شمارهٔ ۱۱۹۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس تنهایی و ناامیدی شاعر است. او از عدم محبت و توجه دیگران گلایه می‌کند و به بی‌توجهی و سردی روابط اشاره دارد. شاعر به تلاش برای امید بخشی به خود اشاره می‌کند اما می‌داند که این امیدها در واقع توهماتی بیش نیستند. او به عشق و بندگی خود در مقابل محبوب اشاره می‌کند و آرزو دارد که محبوب به او توجه کند، اما از غرور و خودبزرگ‌بینی محبوب ناامید است. در نهایت، شاعر حاضر است همه چیز خود را برای عشق فدای محبوب کند، حتی اگر سرش را به خاطر او بدهد.
نه مهربانی و نه شفقت و نه دل داریهمین و هیچ دگر شوخی و ستم گاری
هوش مصنوعی: نه از محبت و نه از رحمت خبری هست و نه دلداری وجود دارد، تنها همین است و چیز دیگری نیست، همهجا یا زوری است و یا بازی و شوخی.
دم محبت و آن گه نشان برگشتنخط مودت و آن گه زبان بیزاری
هوش مصنوعی: لحظهای که محبت آغاز میشود، نشانهای از بازگشت مسیر دوستی و در نهایت، کلامی از نفرت بروز می‌کند.
امید را به طمع تازه می کنم که فلانز روزگار من آگاه نیست پنداری
هوش مصنوعی: من امیدهایم را با آرزوهای جدید زنده نگه میدارم، زیرا فکر میکنم فلانی از شرایط زندگی من بیخبر است.
به پای بوس تو دستم نمی رسد شایدزکبر اگر نگذارد دلت که بگذاری
هوش مصنوعی: به خاطر بزرگی و مقام تو، دست من به پای بوسیدنت نمیرسد. شاید اگر دلت اجازه دهد، بتوانم خودم را به نزدیکی تو برسانم.
تو پادشاهی و ما بندگان مملوکیمچنان سری چه عجب گر به ما فرود آری
هوش مصنوعی: تو پادشاه بزرگی و ما رعیت و زیر دستان تو هستیم. با این حال، اگر به ما توجه کنی و به ما محبت کنی، چه تعجبی دارد؟
سر هزار نزاری فدای پهلوی یاردریغ نیست سر عاشق از نگون ساری
هوش مصنوعی: من در راه عشق، جان خود را فدای محبوبم میکنم و هیچ تردیدی در این کار ندارم، حتی اگر به نابودی من بکشد.