شمارهٔ ۱۱۹۷ - حکیم نزاری

گر سر و برگ بلای عشق نداریور دل و جان از برای عشق نداری

لاف محبت مزن که در ره وحدتمرتبۀ اولیای عشق نداری

خانه ی جان از وجود خویش بپردازور نه تو خود جای پای عشق نداری

نیستی آگه که در مراتب اکوانمنزل و ماوا و جای عشق نداری

طائر عرشی ولیک در قفس تنمانده ای چون هوای عشق نداری

تا سر خود باشدت مده به تکلفدست به پیمان که پای عشق نداری

همچو جعل گرد خویش گرد و ز گلزاردور که بوی صبای عشق نداری

رو که به بازار اتحاد نزاریهیچ متاعی بهای عشق نداری

تا متمکن به حبس خانه ی عقلیراه به دولت سرای عشق نداری