شمارهٔ ۱۲۱۴

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به یار خود می‌گوید که وقت یاری و کمک کردن فرا رسیده است و از او می‌خواهد که بیشتر از این بی‌اعتنایی نکند. او احساس ناامیدی و بی‌پناهی می‌کند و می‌گوید که تحمل جفا و بی‌توجهی دشوار است. شاعر از محبت و یاد دوستان می‌گوید و به یار خود هشدار می‌دهد که نباید به او بی‌محلی کند. او همچنین از درد و رنجی که از جدایی کشیده، سخن می‌گوید و می‌خواهد که با دیدن یار، آرامش یابد. شاعر در نهایت از یار می‌خواهد که او را نرنجاند و اجازه ندهد که دچار ناامیدی و دردسری بیشتر شود.