شمارهٔ ۱۲۲۶ - حکیم نزاری

هیچت افتد که به ما بر گذریوز سرِ لطف به ما در نگری

می توانی که دلم دریابیبهترک زین غم کارم بخوری

چند خاموش توان بود و حمولهم شناعت مگر از حد ببری

دادِ مظلوم بده ظلم مکنتا نگویند که بی داد گری

رویِ آنم که ببخشایی نیستهر زمان بر سرِ رایِ دگری

دردلی حاضر و در جان ساکنای که نزدیکی و دور از نظری

مستم آری چه کنم معذورمگر خطایی رود از بی خبری

بی دلم بی دل و مشکل باشدآفت بی دلی و منتظری

بیش مخروش نزاری از دلکه تو خود جان به سلامت نبری