شمارهٔ ۱۲۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوق خود می‌پردازد و احساسات عمیق عشق و دلتنگی را ابراز می‌کند. او امیدوار است که معشوق به او توجه کرده و بر او نظر افکند. شاعر به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی در خواب هم نمی‌تواند از عشق او دور شود. او از غم و درد ناشی از این عشق صحبت کرده و می‌گوید که از ابتدای خلقت، عاشق معشوق بوده و رازهای عشق را نمی‌توان به سادگی درک کرد. شعر همچنین به تضاد عشق و غم، و آرزوی وصال اشاره می‌کند و در نهایت به نوعی ناکامی در دستیابی به عشق اشاره می‌کند.
گر امشبم چو دوش به سر باز بگذریلطف است و دل نوازی و مملوک پروری
هوش مصنوعی: اگر امشب مانند دیشب، بیخبر از من عبور کنی، این کار لطف و محبت توست و نشانهای از محبت و توجهی است که نسبت به من داری.
در شیشه دیده اند گروهی شنیده اممن دیده ام ولیکن در خواب خوش پری
هوش مصنوعی: گروهی میگویند که در شیشه، منظرههای زیبا را دیدهاند، اما من خودم آن را در خواب شیرین مشاهده کردهام.
چون آفتاب از عظمت بر فلک رویمگر چون همای بر سرِ ما سایه گستری
هوش مصنوعی: اگر من به عظمت خورشید بر آسمان بروم، آیا تو مانند طاووس بر فراز ما سایه میگستری؟
بر حلقه های زلفت وقف است سرکشیبر گوشه های چشمت ختم است دل بری
هوش مصنوعی: حلقههای زلفت باعث شده که سرکشی و نافرمانی برای من عادت شود و بر گوشههای چشمت عشق و دلباختگی من به پایان رسیده است.
گر زیرِ خاک باشم وگر خاک زیرِ پایمن خاکِ آن زمین که بر آن خاک بگذری
هوش مصنوعی: اگر زیر زمین باشم یا اینکه خاک زیر پای من باشد، خاک آن زمینی که بر روی آن قدم میزنی، برای من اهمیت دارد.
بر آستان نشسته و دل در تو بسته امباشد که هم به ما ز سرِ لطف بنگری
هوش مصنوعی: من بر درگاه تو نشستهام و دل به تو سپردهام، امیدوارم که از روی لطفی به ما نگاهی بیندازی.
ما راستانِ کوی توایم از عدو چه باکبا سرو کس غلو نکند راست منظری
هوش مصنوعی: ما اهل راه و مسیر تو هستیم، از دشمنان هیچ نگرانی نداریم. با سرو، کسی به ما تهمت نمیزند، چون ما دارای بصیرت و آگاهی هستیم.
ما ز ابتدایِ کون محّبِ تو بوده ایماسرارِ آن سری نتوان داشت سرسری
هوش مصنوعی: ما از آغاز خلقت، عاشق تو بودهایم و نمی‌توان به سادگی از رازهای عمیق این محبت گفت.
فریاد ما نمی رسی و ره نمی دهیآری کجا بریم ز دست تو داوری
هوش مصنوعی: ما فریاد میزنیم اما تو به ما نمیرسی و راهی برای نجات به ما نمیدهی. حالا ما باید کجا برویم از دست قضاوت و داوری تو؟
در راه بس که دیده به رویم فرو گریستآبم به زیرِ پای روان شد کَری کَری
هوش مصنوعی: در مسیر زندگی، آنقدر اشک ریختم که دلم به حال خودم سوخت و اشکهایم به زمین ریخت.
از آب گیرِ دیده نشد مردمک برونهر چند جهد کرد بسی در شناوری
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به توصیف حالتی می‌پردازد که در آن فرد تلاش زیادی می‌کند تا اشک یا غم خود را پنهان کند. با اینکه او سعی می‌کند در درون خود را تسلیم احساسات نکند و بر آن غلبه کند، اما همچنان نتوانسته است آثار آن را از چشمانش پنهان کند. به عبارتی دیگر، تلاش او برای کنترل احساساتش به نتیجهای نمیرسد و در نهایت، نشانههای غم و اندوه از چشمانش نمایان است.
خوابم نمی برد که کند بر مریضِ عشقگاهی بلا لحافی و گه درد بستری
هوش مصنوعی: من نمیتوانم بخوابم زیرا گاهی اوقات درد و بلایا به سراغ کسی میآید که به عشق دچار است، حتی در زیر لحاف هم راحت نیست و در بستر بیمار است.
ماییم و جرعه ای و جفایِ همه جهانای یارِ غم گسار بخور غم چه می خوری
هوش مصنوعی: ما فقط یک جرعه در دست داریم و از ظلم و بیوفایی همه دنیا رنج میبریم، ای یاری که غمها را میزُدایی، چرا به یاد غمها هستی؟ بیا و بنوش!
گویند خونِ رز به ستم جز تو کس نریختآری نزاریا مگر این پی برون بری
هوش مصنوعی: میگویند که فقط تو به ناحق بر گلهای سرخ خون ریختی، آیا نزاریا، آیا این زخم را فراموش خواهی کرد؟