شمارهٔ ۱۲۵۶
هوش مصنوعی: شاعر در این متن از عواطف عمیق خود نسبت به معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید که بدون معشوق نمی‌تواند نفس بکشد و حتی اشک‌هایش هم بی‌فایده است. او آرزو دارد جانش را در راه عشق فدای محبوب کند و درک می‌کند که معشوق او همانند روحی است که او را زنده نگه می‌دارد. شاعر از حالتی اسیر و زیانمند صحبت می‌کند و به این نکته اشاره دارد که هیچ‌گونه صبری ندارد و نمی‌تواند دوری معشوق را تحمل کند. در نهایت، او بیان می‌کند که اگر دلش فروریزد، دیگران نیز در چنین وضعیتی قرار خواهند گرفت.
حرام بر من اگر بی تو می‌زنم نفسیو گر ز چشم پر آبم نمی‌رود ارسی
هوش مصنوعی: اگر بدون تو نفس بکشم، برایم حرام است و اگر از اشک چشمانم چیزی کم نشود، هیچ دردی از دل نخواهد رفت.
مرا هوس به سر کوی توست جان دادنتو را چه سر که نه در هر سری بود هوسی
هوش مصنوعی: من آرزوی حضور در کوی تو را دارم، اما جان دادن برای تو چه فایدهای دارد، در حالی که در دل هر کسی اشتیاقی به تو وجود ندارد.
تو هم چو روحی و من همچو قالب بی‌جانبمانده بی تو و جز با تو نیستم نفسی
هوش مصنوعی: تو مانند روحی هستی و من مثل قالبی بیجان که بدون تو باقی ماندهام. من بدون تو نفس نمیکشم و با تو هستم.
ز چارچوب طبیعت خلاص می‌خواهمچو من که دید گرفتار بلبل قفسی
هوش مصنوعی: من میخواهم از محدودیتهای طبیعی رهایی یابم، همانطور که بلبل گرفتار قفسی را دیدهام.
مرا به شیفتگی سرزنش مکن یاراکه هیچ گونه ندارم به صبر دسترسی
هوش مصنوعی: دوست عزیز، مرا به خاطر شیفتگیام سرزنش نکن، زیرا هر نوع صبری برای کنترل احساساتم ندارم.
اگر شکیب ندارم شکست مکنیدچگونه صبر کند بر فراق دوست کسی
هوش مصنوعی: اگر نتوانم صبر کنم و شکست بخورم، چگونه کسی میتواند بر دوری یار تحمل کند؟
نزاریا اگرت سر ز دست دل بروددر این قدم به سر افتاده‌اند چون تو بسی
هوش مصنوعی: اگر دل از دست برود، در این قدم افرادی چون تو که شبیه به تو هستند هم به این وضعیت دچار شدهاند.