شمارهٔ ۱۲۶۵

هوش مصنوعی: شاعر از محبوبش می‌خواهد که برخیزد و چراغی روشن کند تا بر درد و ضعف ذهنی او فائق آید. او از محبوب می‌خواهد که به میخانه برود و جامی بیاورد و اشاره‌ای به تلاش برای ساختن چیزی از روح خود دارد. شاعر تأکید می‌کند که اگرچه این گفته‌ها نغز است، اما دوست باید درک بلاغی داشته باشد و از نادانی دوری کند. او همچنین خطر خالی بودن از احساسات و بی‌توجهی به خواسته‌ها را هشدار می‌دهد. در نهایت، شاعر دعوت به برگزاری یک جشن می‌کند و از دوستش می‌خواهد که سعی کند شفاف و بی‌ریا باشد، چرا که هرگز نمی‌توان گفت که زشت را می‌توان به زیبایی بدل کرد. او از او می‌خواهد که به درختان مثمر تبدیل شود و از فضاهای زیبا بهره‌برداری کند.