شمارهٔ ۱۳۱۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره لذت بردن از زندگی و جوانی و خوشی‌هاست. شاعر به خواننده توصیه می‌کند که در صورتی که معیشتی دارد و به کمال و خوشبختی می‌رسد، باید از زندگی و لذت‌های آن بهره‌مند شود. او به جوانی و بهار عمر به عنوان بهترین زمان‌ها اشاره می‌کند و از لزوم فراموش کردن غم‌ها و پرداختن به شادی‌ها سخن می‌گوید. همچنین از می و آهنگ و جمع دوستان به عنوان نعمت‌های زندگی نام می‌برد و بر این نکته تأکید می‌کند که باید از لحظات خوب زندگی استفاده کرد و آن‌ها را مغتنم شمرد. شاعر به طور کلی پیامش را حول میل به خوشبختی و لذت بردن از لحظات زندگی و جوانی می‌چرخاند.
اگرت معیشتی هست و کفافِ کامرانیبه مرادِ خویش برخور ز درختِ زندگانی
هوش مصنوعی: اگر زندگیات به خوبی پیش میرود و به آنچه که میخواهی میرسی، از امکانات و نعمت‌های زندگیات بهره‌مند شو.
می و چنگ و کنجِ خلوت سه چهار یارِ هم‌دمبه از این دگر چه باشد ز نعیمِ این جهانی
هوش مصنوعی: نوشیدن می، نواختن چنگ و نشستن در گوشهای با سه یا چهار دوست نزدیک، بهتر از هر نعمت دیگری در این دنیا است.
به غنیمتِ جوانی ز بهارِ عمر برخورکه نه بهتر از بهارست و نه خوش تر از جوانی
هوش مصنوعی: از فرصتی که جوانی به ما میدهد به خوبی استفاده کنیم، چون نه زمانی بهتر از بهار وجود دارد و نه چیزی زیباتر از جوانی.
دمِ نقد خوش برآور ببر از غمِ جهان دلز میانِ جان رضا ده به قضای آسمانی
هوش مصنوعی: این بیت به ما می‌گوید که در لحظه حاضر زندگی کنیم و از غم و نگرانیهای جهانی دوری گزینیم. باید با رضایت خاطر به سرنوشت و تقدیر الهی تن دهیم و از درد و دل رنجهای زندگی فاصله بگیریم.
بنشین به تازه‌رویی ز زمانه داد بستانبه سماعِ ارغنونی به شراب ارغوانی
هوش مصنوعی: بنشین و از زیباییها و نعمت‌های زندگی بهره‌مند شو و در آوای خوش و شاداب به شادی و لذت بپرداز.
بده آبِ تلخ صافی نه که قوتِ جانِ شیریننه که آفت المجانین نه که غایت الامانی
هوش مصنوعی: به من آب تلخ صاف بده، چون برای جانم لازم است. این آب نه تنها میتواند جانم را قوت دهد، بلکه از دیوانگی دورم نگهمیدارد و به هدفهای والایم نزدیکتر می‌کند.
قدحِ گران روان کن که سرِ گران ندارمسبکش بده گرانی که برون برد گرانی
هوش مصنوعی: چیزی را که سنگین است، به سرعت برانید و من اکنون سنگینی ندارم. اگر سبکی هم هست، آن را به من بده که بتوانم سختیهای زندگی را بدون بار سنگین تحمل کنم.
به صفِ خُمار بر زن به مبارزانِ بادهکه به حمله مصافش ز جهان برون جهانی
هوش مصنوعی: این بیت به زیبایی قدرت و جذبه مینوشد و به نوعی می‌گوید که باید به میدان بادهنوشی برویم، جایی که دلیران برای چالش و کارزار گرد هم آمدهاند. در این صف، افرادی با روحیهای خستگیناپذیر و شجاعت قرار دارند که میخواهند جهانی تازه بسازند و از مشکلات و دردهای زندگی آزاد شوند.
چو مهِ قدح برآید چه کند خمار ظلمتجز از آن که رختِ زحمت به عدم برد نهانی
هوش مصنوعی: زمانی که ماه در جام شراب نمایان میشود، خمار در تاریکی چه کاری میتواند انجام دهد جز اینکه لباس رنج را به طور پنهانی به عدم (نیستی) منتقل کند.
به طلوعِ روز بنگر که چراغ چون نزارینفسی برآرد اما به هزار ناتوانی
هوش مصنوعی: به صبح روز نگاه کن که همچون چراغی ضعیف، کمکم در میخیزد و در عین حال به سختی و مشقت این کار را انجام میدهد.