شمارهٔ ۱۳۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عواطف عمیق خود نسبت به محبوب سخن می‌گوید و بیان می‌کند که زندگی بدون او برایش غیرممکن است. او جان خود را فدای جان محبوبش می‌کند و به نوعی آرزوی وصال و دیدار او دارد. شاعر از آگا‌هی عارفان و مشایخ سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که عشق حقیقی تنها در عشق به معشوق می‌گنجد. او همچنین از درد و رنج خود در غیبت محبوب می‌نالد و در نهایت به اهمیت عشق و کمبود احساسات در زندگی اشاره می‌کند، و بر این نکته تأکید می‌کند که تنها در عشق می‌تواند به حقیقت وجود خود دست یابد.
من بعد ازین چه گونه کنم بی تو زندگانیجانم فدای جان تو با غایت الامانی
هوش مصنوعی: حال که تو را ندارم، چگونه میتوانم به زندگی ادامه دهم؟ جانم فدای جان توست و برایم در کمال آرامش و آسایش است.
منظورِ عارفانِ مشایخ بود همیشهاندر میان حلقه و تو در میانِ جانی
هوش مصنوعی: عارفان و بزرگان همیشه بر این نکته تأکید داشتند که در جمع معنوی، تو مرکز توجه و جانِ این جمع هستی.
ای سرو نازنین چه تفاوت کند که گه‌گهاز گلستان وصل نسیمی به ما رسانی
هوش مصنوعی: ای سرو زیبا، چه فرقی می‌کند اگر گاهی فقط از گلستان عشق بادی به ما برسانی؟
وی دست گیرِ بی‌سر و پایان ز دست رفتمیک التفات کن به ترحم که می‌توانی
هوش مصنوعی: من از دست تو که همواره به کمک نیاز دارم، فرار کردهام؛ فقط یک نگاهی به من بینداز و رحم کن، چون تو این توانایی را داری.
ناممکن است جز به وجود مبارک تواحیای من که قوت دل و قوت روانی
هوش مصنوعی: احیای من تنها با وجود با ارزش تو ممکن است، چرا که تو نیروی دل و جان من هستی.
می‌خواهمت ببینم و چندان محل ندارمکآواز بشنوم ز پس پرده‌ی نهانی
هوش مصنوعی: میخواهم تو را ببینم و برایم اهمیتی ندارد که صدای تو را از پشت پرده‌ی راز بشنوم.
جانم به صد شکنجه فرو می‌رود به هر دماگر اندرون به حلق برآید ز ناتوانی
هوش مصنوعی: روحم به شدت در حال رنج کشیدن است و هر لحظه دچار شکنجه میشوم، اگر درونم خفه شود و نتوانم به راحتی نفس بکشم.
برهم رود ز گرم‌ْروی دانه دانه‌ی اشکمآبی چو یخ فسرده ندیدم بدین روانی
هوش مصنوعی: اشکهای من به طور مداوم به زمین میریزند و از آنها آبی به اندازهی یخ سرد احساس نکردهام.
گِل کرد خاک و مهر گیا بردمید زان گِلباران چشم می‌فشانم ز مهربانی
هوش مصنوعی: از خاکی که به هم فشرده شده و به شکل مهر درآمده، زیبایی را به وجود آوردهام. از آن خاک، به دلیل محبت و مهرورزیام، اشکهایی چون باران میریزیم.
شاید که زیر پای فراقت ملولْ طبعمکز شاخِ بارور نه بدیع است سر گرانی
هوش مصنوعی: شاید به خاطر دوری و جداییات، دلتنگی و ناراحتیام زیاد شده است و این ناراحتی هیچ چیز جدیدی ندارد، مانند باری که از درختی پربار برمیدارد.
در عشق غیر عشق نمی‌گنجد ای نزاریتا پای بندِ خویشتنی قدرِ خود ندانی
هوش مصنوعی: در عشق، جز خود عشق چیزی دیگر جا نمیگیرد. ای نزار، تا زمانی که به خود واقعیات آگاه نباشی، نمیتوانی به درستی ارزش خود را درک کنی.
جز در رکاب عشق مرو کز پی تفاخرخواهی که آفتاب بانو کند همْ‌عنانی
هوش مصنوعی: تنها در پی عشق باش و به خاطر فخر و بزرگنمایی قدم نگذار، زیرا همچون آفتاب که بر بانو میتابد، به همراهایش میپیوندد.