شمارهٔ ۱۳۲۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع عشق و محبت پرداخته است و به وضعیت پیری و جوانی در عشق اشاره می‌کند. او از شوق و محبت نسبت به معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که در خلوت خود، عشق را تجربه کرده و می‌خواهد نشان دهد که هیچ کس نمی‌تواند به او گمان ببرد. شاعر احساس می‌کند که در عشق، تمامی دنیا غرق در محبت بوده و در عین حال، از مشکلات و امتحاناتی که در این مسیر وجود دارد، آگاه است. به نوعی، شعر نشان‌دهندهٔ پیچیدگی‌های عشق و چالش‌های آن است که در هر زمانی ادامه دارد.
پیری‌ست مرا چو نو جوانیدر عالمِ عشق مهربانی
هوش مصنوعی: در دنیای عشق و محبت، احساس میکنم که جوانی و شادابی دارم، هرچند که سنم بالا رفته است.
از غایتِ شوق هر زمانیاز جانبِ دوست ترجمانی
هوش مصنوعی: به خاطر شدت عشق و شوقی که دارم، هر لحظه از جانب دوست، نشانهای و پیامی میآید.
چون بر گویم که کیست آریماییم و محبتِ فلانی
هوش مصنوعی: وقتی میگویم که چه کسی هستیم، باید بگویم که ما خود را به محبت و دوستی او نسبت میدهیم.
کس نشناسد فلانِ ما رانابرده ز ما به او نشانی
هوش مصنوعی: هیچکس نشناسد ما را مگر آنکه از جانب ما نشانهای بیابد.
او ساکنِ خلوتِ خراباتماییم و سری و آستانی
هوش مصنوعی: ما در گوشهای از دنیای پرهیاهو و شلوغی زندگی میکنیم و به رازها و رموزی عمیق تعلق داریم.
ما سَتر به پیش برگرفتیمتا کس نبرد به ما گمانی
هوش مصنوعی: ما پوششی به جلو دراز کردیم تا کسی به ما شک نکند.
خود پُر شده بود تا بدیدیماز سَترِ صلاحِ ما جهانی
هوش مصنوعی: او به خود مشغول شده بود تا اینکه ما جهانی از خوبیها و صلاح خود را مشاهده کردیم.
آری چه کنیم بر نزاریناگاه برفت امتحانی
هوش مصنوعی: بله، چه کنیم وقتی که ناگهان در شرایط سختی قرار میگیریم که آزمایش و آزمونهای زندگی را از سر میگذرانیم؟
بر شارعِ چارسویِ عشقمخلقی به نظاره هر زمانی
هوش مصنوعی: در چهار راه عشق، هر لحظه مردمی هستند که به تماشا نشستهاند.
از قصه ی ما چو باز دیدیجایی نه که نیست داستانی
هوش مصنوعی: وقتی داستان ما را شنیدی، متوجه خواهی شد که جایی برای تکرار وجود ندارد و داستان ما منحصر به فرد است.