شمارهٔ ۱۳۶۳

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به حسرت عمر خود می‌پردازد که بی‌فایده سپری شده، در حالی که همیشه به دنبال می و خوشی بوده است. او از توبه و ندامت می‌گوید و نسبت به احمقانه بودن این کارها تردید دارد. او به وجود خودش اشاره می‌کند که به نوعی به می تعلق دارد، همان‌طور که ذره‌ای به نور وابسته است. شاعر بیان می‌کند که همه عمرش در جستجوی می سپری شده و به این موضوع اعتراف می‌کند که نمی‌تواند از نوشیدن می دست بردارد، چرا که آن را نیروی حیات می‌داند. در نهایت، او توبه را بی‌فایده می‌داند و به دیگران توصیه می‌کند که از زندگی خوش بگذرانند و غم نخورند.