شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تجربه‌ای سخت و تلخ صحبت می‌کند که به او دست داده است. او نمی‌داند با که در مورد این موضوع صحبت کند و احساس می‌کند که اوضاعش لطیف و پیچیده است. او در بندگی و وابستگی به خویشتن گرفتار شده است، اما در نهایت به آزادی دست می‌یابد. این آزادی از جمله‌ای به‌وجود می‌آید که شاعر را از قید و بند رها می‌کند.
من با که بگویم که چه افتاد مرابازم چه لطیف و چست بر داد مرا
هوش مصنوعی: من نمیدانم با چه کسی در میان بگذارم که چه بر سرم آمده است، اما دوباره حس میکنم که لطافت و شادابی خاصی به من داده شده است.
در بندگی خویشتنم نپذیرفتو آنگاه ز جمله کرد آزاد مرا
هوش مصنوعی: من در راه بندگی خودم قبول نشدم، اما در نهایت از همه چیز آزاد شدم.