شمارهٔ ۷۰
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به آفرینش انسان از خاک اشاره می‌کند و به این فکر می‌افتد که از سرنوشت خود نگران نباشد، زیرا در نهایت معلوم نیست که پروردگار در ازل چه سرنوشتی برای او مقرر کرده است. او از قوم دوزخیان می‌ترسد و به بی‌فایده بودن نگرانی‌هایش اشاره می‌کند.
جل صبح خمیر خاک آدم که سرشتزان قوم نیم که ترسم از دوزخ زشت
هوش مصنوعی: در آغاز روز، وقتی که خاک آدمی را با هم آمیخته بودند، از آن جمعیتی که خوف از آتش جهنم دارند، میترسم.
بیهوده چه غم خورم که معلومم نیستتا بر سر من در ازل ایزد چه نوشت
هوش مصنوعی: چرا باید بیدلیل نگران باشم، وقتی که نمیدانم در آغاز زندگیام خداوند چه سرنوشتی برای من رقم زده است؟