شمارهٔ ۹۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از زیبایی و نیکویی معشوقه‌اش صحبت می‌کند و بیان می‌کند که آرامش دل او در وجود این معشوق نهفته است. همچنین به زیبایی چهره او که همچون دهنی پر از مروارید است، اشاره می‌کند و به روشنی می‌گوید که دیدن او برای انسان لذت‌بخش و دلپذیر است.
بارم که به خُلق و خَلق نیکو باشدآرام و قرار دل من او باشد
هوش مصنوعی: من میخواهم که کسی با شخصیت و ظاهر نیکو باشد، تا آرامش و سکون دل من را به همراه داشته باشد.
کان دهنش هست پر از لؤلؤترکان دید کسی که پر زلؤلؤ باشد
هوش مصنوعی: اگر دهانش پر از مروارید باشد، مانند کسی است که خود نیز از مرواریدها پر باشد.