شمارهٔ ۱۰۶
هوش مصنوعی: این شعر به تلاشی برای شناخت عشق و الوهیت اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که عشق واقعی تنها در وجود خداوند متجلی است و انسان‌ها در حقیقت هیچ چیز از خود ندارند. همه چیز به خداوند باز می‌گردد و تنها اوست که می‌تواند در دل‌ها ایجاد عشق کند. در این تصویر، انحصار عشق و قدرت تنها به خداوند نسبت داده می‌شود و مقام و ملکیت تنها به او تعلق دارد.
این دم همه کس را نبود تا که زنددر عشق منادی تولا که زند؟
هوش مصنوعی: این لحظه هیچ کس نیست که صدای عشق مرا بشنود و به انکار نپردازد. پس چه کسی می‌تواند در این عشق به من پاسخ دهد؟
ما هیچ به خود نه‌ایم و با او همه‌ایمآری لِمَنِ المُلک به جز ما که زند؟
هوش مصنوعی: ما در واقع هیچ وجودی نداریم و تنها با او (خدا) کاملاً یکی هستیم. پس از کجا میتوانیم به جز ما به کسی دیگر اشاره کنیم که بر دارایی و سلطنت حکومت می‌کند؟