شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و زیبایی معشوقه‌اش می‌پردازد. او می‌گوید که به سان زلف‌های معشوق، در عشق او به زمین می‌افتد و می‌خواهد از بوسه‌هایش سود ببرد. دل او از زلف معشوق آشفته و درهم است و در این میان، دل سوخته‌اش را به تصویر می‌کشد. او از غم فراق و اشک‌هایی که بر صورتش می‌ریزد سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که اگر معشوق از او دل بکند، دلش به شدت آسیب می‌بیند. در نهایت، شاعر به پاکی دلش اشاره می‌کند و می‌گوید که برای او حاضر است از جان خود بگذرد.
کی بود؟ کی؟ که در آیم ز درتهمچو زلف تو در افتم ببرت
هوش مصنوعی: کیست که هنگام ورود به خانهات، مانند زلف تو به آرامی و زیبایی به زمین بیفتد؟
تا که از بوسه بتاراج دهمشکر ننگت و تنگ شکرت
هوش مصنوعی: شاید بخواهم با بوسهام به تو آسیب بزنم و از شیرینی و زیباییات به طور تلخ و دردناک استفاده کنم.
آه کز زلف تو آمیخت دلمبستۀ موی شدن چون کمرت
هوش مصنوعی: ای کاش، از وقتی که زلف تو در دلم پیچیده، مانند مویی که به دور کمرت میپیچد، خود را به درد و رنج انداختهام.
همه فتنه شده بر یکدیگرحلقۀ زلف یک اندر دگرت
هوش مصنوعی: همه دچار مشکلات و درگیریهایی شدهاند که به نوعی به همدیگر مربوط میشود و این مسائل به خاطر پیوندی است که میان آنها وجود دارد.
این دل سوخته خرمن خرمنمی نیاید بجوی در نظرت
هوش مصنوعی: این دل آتشگرفته به جمع خرمنهای عشق نمیآید که در مقابل چشمانت بیاید.
دل ز زلف تو برون آورمیاگرم دستر سستی بسرت
هوش مصنوعی: اگر بتوانم، دل خود را از زلف تو جدا میکنم، البته این کار برایم سخت و دشوار است.
آب چشم و رخ ز درم هر دمکه گلی سازند از خاک درت
هوش مصنوعی: هر بار که گلی از خاک در خانهام ساخته شود، چشمانم پر از اشک و چهرهام زرد و پژمرده خواهد شد.
گر ز جان دست برداری تو، دهماز دلی پاک دلی بی جگرت
هوش مصنوعی: اگر از زندگی و احساسات خود دست بکشی، از دل پاک و بیدغدغهام، به تو چیزهایی میدهم که برایت بیاهمیتند.