شمارهٔ ۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به احساس درد و ناامیدی عاشقانه نسبت به معشوق اشاره دارد. شاعر به این نکته می‌پردازد که معشوق توجهی به درد و رنج عاشق ندارد و علی‌رغم اینکه بسیاری عاشق او هستند، کسی نمی‌تواند مانند شاعر به او دلسوزی کند. او از بی‌توجهی معشوق به احساساتش گله‌مند است و می‌گوید که راهی برای وصل به او نمی‌بیند. همچنین، شاعر از غم و شکیبایی خواسته می‌شود، اما می‌داند که این کار برای دل شیدایش ممکن نیست. در کل، این شعر بیانگر عمق احساسات عاشقانه و درد ناشی از بی‌توجهی معشوق است.
ترا یک ذره خود پروای ما نیستبنیک و بد دلت را رای ما نیست
هوش مصنوعی: تو هیچ اهمیتی به ما نمیدهی و نه به خوبیها و بدیهای دلت توجهی داری.
چه بد کردم که بر خاک در توسگانرا هست جای و جای ما نیست
هوش مصنوعی: چه کار بدی کردم که در کنار در تو، جای سگان هست و جایی برای ما نیست.
فراوان عاشقان داری ولیکنبدلسوزی یکی همتای ما نیست
هوش مصنوعی: عاشقهای زیادی در دنیای تو هستند، اما هیچکس نیست که به اندازه ما برای تو دل بسوزاند.
چه سازم چاره وصلت چه دانمکه این معنی بدست و پای ما نیست؟
هوش مصنوعی: نمیدانم چه تدبیری برای رسیدن به وصل تو بیندیشم، زیرا این حالت خارج از کنترل و اراده ماست.
مرا در غم شکیبایی مفرمایکه این کار دل شیدای ما نیست
هوش مصنوعی: از من نخواه که در غم و اندوه صبر کنم، زیرا دل عاشق ما این را نمیپسندد.
تو معذوری که شبهای درازتخبر از چشم شب پیمای ما نیست
هوش مصنوعی: تو حق داری که در شبهای طولانی، از حال و احوال چشمهای ما که به دنبال تو هستند، خبری نداشته باشی.
مرا از درد دل دل نیست بر یادترا از عیش خوش پروای ما نیست
هوش مصنوعی: من از درد و غم خودم صحبت نمیکنم، چون یاد تو باعث خوشحالیام است و به این خوشی فکر میکنم.
مرا شد در سر سودای تو دلدلت را خود سر سودای ما نیست
هوش مصنوعی: دل من پر از عشق توست، اما دل تو هیچگاه به فکر عشق من نیست.