شمارهٔ ۲۷ - کمال‌الدین اسماعیل

دل من ار بغمت خوشتر از زبان تو نیستز روی تنگی باری کم از دهان تو نیست

تنم چو موی شد از عشق و خرّمم آریکه هیچ فرق میان من و میان تو نیست

بگیر یک ره و سخنم بخویشتن درکشکه چفته قامتم آخر کم از کمان تو نیست

ببوسه یی دهنم خوش کن و بده کاممکه هست سودرهی و در آن زیان تو نیست

شعاع خورشید ارچند خار دیده نهدهزار چون او یک گل ز گلستان تو نیست

قد بلند و رخ خوب سرو و گل را هستو لیک هیچ دور احسن و لطف آن تو نیست

دلم ببردی و شاید که گر همه جانستمرا دریغ از آن چشم ناتوان تو نیست

دلا، دلم ز تو بگرفت زانکه در عالماسیر عشق بسی اندوکس بسان تو نیست

ز من چه پرسی چندین که یار کیست فلان؟چو روشنست ترا این قدر که آن تو نیست