شمارهٔ ۵۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و تأثیرات عشق اشاره می‌کند. او با تشبیهات مختلف از جلوه‌های طبیعت و زیبایی معشوق صحبت می‌کند و می‌گوید که از زیبایی چهره و زلف معشوق می‌توان نسیم و گل ساخت یا با اشک و چهره مَحبوب، تجمل و زیبایی خلق کرد. همچنین شاعر به ناتوانی از فراموشی عشق و تألمات دلی اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌تواند قلبش را از زلف معشوق جدا کند. او در نهایت به تحمل درد و رنج عشق، حتی در برابر بدسخنی‌ها و دشنام‌ها، تأکید می‌کند و از آن به عنوان یک لطف و فضل یاد می‌کند.
ز رویت دستهٔ گل می‌توان کردز زلفت شاخ سنبل می‌توان کرد
هوش مصنوعی: از زیباییهای تو می‌توان دستهگلی زیبا ساخت و از موی تو می‌توان گلی خوشبو درست کرد.
ز قدّ چفتۀ من در ره عشقبر آب دیده‌ام پل می‌توان کرد
هوش مصنوعی: با قد و قامت من در مسیر عشق، بر روی اشکهای خود میتوانم پلی بسازم.
ز نوک غمزهٔ تو بی‌محاباسزا در دامن گل می‌توان کرد
هوش مصنوعی: از نوک نازک چوب رُسای تو بدون هیچ تردیدی می‌توان در دامن گل کاری انجام داد.
ز اشک و چهره در عشقت همه سالبه سیم و زر تجمّل می‌توان کرد
هوش مصنوعی: از عشق تو می‌توان با اشک و چهره زیبا، سالها زینت و زیبایی ایجاد کرد.
نمی‌شاید سپردن دل به زلفتنه نیز از وی تغافل می‌توان کرد
هوش مصنوعی: دل را نمیتوان به موهایت سپرد و از طرفی هم نمیتوان از او غافل شد.
نه چون غنچه دهن در می‌توان بستنه افغان همچو بلبل می‌توان کرد
هوش مصنوعی: نه میتوانی مانند غنچه دهن خود را ببندی و نه میتوانی مانند بلبل از دل ناله و فریاد کنی.
به زلفت گو برو آهسته بنشینهمه روز این تطاول می‌توان کرد
هوش مصنوعی: به آرامی در کنار آن کس که موهایش زیباست بنشین، زیرا می‌توان هر روز انتظار را تحمل کرد.
دلم بر دست و سر می‌پیچد از منچه گویی این تحمّل می‌توان کرد
هوش مصنوعی: دل من نگران و آشفته است و نمیداند چه بگوید. آیا می‌توان این وضعیت را تحمل کرد؟
به دشنامی دلم را شاد می‌دارکه باری این تفضّل می‌توان کرد
هوش مصنوعی: من را با بدگویی خوشحال کن، زیرا این لطفی است که می‌توان آن را نادیده گرفت.