شمارهٔ ۸۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر به شدت تحت تأثیر زیبایی محبوب خود قرار دارد و احساس می‌کند که عشق او حالتی قیامت‌وار دارد. او به ابلهانی که زیبایی معشوق را نمی‌بینند و او را ملامت می‌کنند، انتقاد می‌کند. شاعر اشاره می‌کند که چهره محبوبش هم مانند آتش است و هم مانند بهشت، و این احساسات در او شور و شوق فراوانی ایجاد کرده است. همچنین بر این نکته تأکید دارد که او ترجیح می‌دهد در عشق خود رنج ببیند تا آنکه از زیبایی معشوقش دور شود. در نهایت، شاعر عشق را به عنوان نیرویی قدرتمند و تغییر‌دهنده توصیف می‌کند.
شاید که دل ز عشق قیامت همی کندکش آرزوی آن قد و قامت همی کند
هوش مصنوعی: شاید دل به خاطر عشق، طوفانی از احساسات را تجربه کند و در آرزوی آن زیبایی و قامت بایستد.
ابله کسی که روی ورا دید آشکاروانگه مرا به عشق ملامت همی کند
هوش مصنوعی: کسی که به وضوح زیبایی او را میبیند و در عین حال به من به خاطر عشق ورزیدن انتقاد می‌کند، فردی نادان و بیفکر است.
تا فتنه شد رخ تو نهان گشت عافیتانصاف زندگی بلامت همی کند
هوش مصنوعی: زمانی که زیبایی چهرهات باعث حوادث و فتنهها شد، آرامش و ایمنی زندگی نیز از میان رفت.
چو ندل به عشق او ندهم من؟ که روی اوبر آفتاب حسن غرامت همی کند
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم به عشق او پیشکش نکنم؟ وقتی که زیبایی او مانند خورشید بر من تابیده و دلربایی می‌کند.
گر بشنود ز من دل من، تو بتش بهستزین عاشقی مه بس بعلامت همی کند
هوش مصنوعی: اگر دل من از من بشنود، دل تو از عشق من بهتر خواهد بود، چون که این عشق با نشانههایش، به زیبایی خود میافزاید.
سرو ار همی نماز برد قامت تراآن فرض عین دان که اقامت همی کند
هوش مصنوعی: اگر سرو در حال نماز، قامت تو را مشاهده کند، باید بداند که حضور تو نیز همانند اقامت نماز، واجب و لازم است.
هم آتشست چهرۀ او هم بهشت نقدگشتست روشنم که قیامت همی کند
هوش مصنوعی: چهرهاش همچون آتش است و بهشتی که به روشنی درآمده. برای من، او مانند قیامت است و به هر لحظه تأثیر عمیقی میگذارد.