شمارهٔ ۸۷ - کمال‌الدین اسماعیل

روی از آن خوبتر تواند بود؟هان بگوئید اگر تواند بود

آنچنان نازک و چنان شیرینلب نباشد، شکر تواند بود

تیر غمزه چو در کمان آردنه همه دل سپر تواند بود

چشم مستش نه آن چنان خُفته‌ستکش ز حالم خبر تواند بود

وانک طرفی به وصل بربندداز میانش، کمر تواند بود

وانک بیخ فراق او بکندرستم زال زر تواند بود

اشک لعلم ز عکس چهرهٔ اوستنی ز خون جگر تواند بود

با چنین صبر و دل که من دارممشکلم زو گذر تواند بود

بکشم جور او که خار و گلشهمه با یکدگر تواند بود

من که باشم که آن چنانی رابر در من گدر تواند بود؟

لیک با این همه نیَم نومیدتو چه دانی؟ مگر تواند بود