شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حال و هوای عاشقانه و شوق به معشوق است. شاعر در سحرگاه از خواب برمی‌خیزد و با انرژی و شوقی فراوان، به دنبال خلق فتنه‌ها و زیبایی‌ها می‌رود. او در جستجوی خلوتی با معشوق، خود را غرق در شراب می‌کند و با عشق شدید به معشوق، تمام وجودش را فدای او می‌سازد. شاعر از زیبایی‌های طبیعی، همچون گل و زلف معشوق، سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که عشق و شراب برایش مهم‌تر از هر چیز دیگری در دنیا است. او به قدری مست و شیدا است که حاضر است دنیا را تحت تأثیر عشق خود قرار دهد و هرگونه قید و بندی را ترک کند. در نهایت، این عشق و شوق، او را به مرز نابودی می‌کشاند، اما او از این مسئله هیچ نگرانی ندارد و به شادی آن لحظه فکر می‌کند.
سحرگهان که ز بهر صبوح برخیزمهزار فتنه ز هر گوشه یی برانگیزم
هوش مصنوعی: صبح که برای آغاز روز برمیخیزم، هزاران مشکل و چالش از هر سو به وجود میآورم.
چو خطّ دوست زنم دست در گل و سوسنچو زلف یار بسر و سهی در آویزم
هوش مصنوعی: وقتی که نامه دوست را مینویسم، دستم در میان گل و سوسن خواهد بود و مانند زلف محبوب، با زیبایی و لطافت در آویزم.
بدان امید که با یار خلوتی سازمز باده مست شوم تا ز خویش بگریزم
هوش مصنوعی: من به امید آنکه با محبوبم لحظهای خلوت کنم، از شراب سرمست شوم تا از خودم فاصله بگیرم.
چو زلف یار بپایش درافتم از سر ذوقشکسته بسته و آنگه درست برخیزم
هوش مصنوعی: وقتی که زلف یار را میبینم، از روی شوق به زمین میافتم و پس از آن که به حالتی شکسته میگردم، دوباره به آرامی بلند میشوم.
میست آن لب چون لعل و من ز آتش عشقهمه تن آب شوم تا بمی بر امیزم
هوش مصنوعی: لبان او همچون لعل زیباست و من به خاطر آتش عشق، تمام وجودم را آب میکنم تا به او نزدیک شوم حتی اگر به قیمت مرگ باشد.
ستارگانرا دندان بکام در شکنمبگاه عربده گر با سپهر بستیزم
هوش مصنوعی: اگر بخواهم با آسمان بجنگم، ستارهها را چون دندانهایم در دهان میفشارم.
چو می بدست بود از جهان نیندیشمچو یار یار بود از فلک نپرهیزم
هوش مصنوعی: وقتی که نوشیدنی در دست دارم، به هیچ چیزی از این دنیا فکر نمیکنم و وقتی که یارم در کنارم است، از هیچ گزندی که ممکن است از آسمان برسد، ترسی ندارم.
جهان خراب شود گر من اندرین مجلسز نیم خوردة خود جرعه بر جهان ریزم
هوش مصنوعی: اگر من در این مجلس، حتی یک قطره از نیم خورده خود را روی زمین بریزم، جهان خراب خواهد شد.