شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: شاعر با تشبیه خود به شمعی که در اثر غم میسوزد، احساسات درونیاش را بیان میکند. او میگوید که درد و سوز دلش از چشمان پرنم او آشکار است. همچنین اشاره میکند که در حال حاضر کمبود گریه و خنده را حس میکند و این دو حالت از هم تفکیکناپذیر شدهاند.
شمعم که زمن هست اثر غم پیداشد سوز دلم زچشم پر نم پیدا
هوش مصنوعی: من شمعی هستم که اثر غم بر وجودم آشکار شده و سوز دل من از چشمان پر از اشکم نمایان است.
زآن نیست مرا سوز زماتم پیداکم گریه و خنده نیست از هم پیدا
هوش مصنوعی: چیزی در وجودم باعث درد و رنج من نشده، به همین خاطر نه گریهام به وضوح دیده میشود و نه خندهام.