شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از شدت غم و اندوه خود صحبت می‌کند. او می‌گوید اگر امشب لب‌هایش را از غصه باز کند، به دلیری به سمت آسمان می‌رود و به ستاره‌ها آسیب می‌زند. سپس از صبح می‌خواهد که بیاید و زندگی جدیدی را آغاز کند تا شاید بتوانند این شب تاریک را به روزی روشن تبدیل کنند.
گر بگشایم ز غصّه امشب لب رابر چرخ بسوزم از نفس کوکب را
هوش مصنوعی: اگر امشب از غصههایم سخن بگویم، به اندازهای دلم داغ خواهد شد که میتوانم ستاره‌ها را بسوزانم.
ای صبح بیا تو نیز جانی می کنباشد که بهم روز کنیم این شب را
هوش مصنوعی: ای صبح، بیا و به ما زندگی تازهای بده، شاید بتوانیم این شب را به روزی زیبا تبدیل کنیم.