شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از حال و هوای عید می‌گوید. او هرچند عید فرا رسیده اما در درونش درد و غم وجود دارد که بیشتر از قبل احساس می‌شود. زیبایی عید به خاطر یاد کسی است که در دلش جای دارد و او نمی‌تواند از این غم فرار کند. در نهایت، او به این فکر می‌کند که برای دیگران این عید چه معنایی دارد و خود را در میان شادی دیگران متحیر می‌بیند.
عید آمد و درد برقرارست مراوآن غم که یکی بود هزارست مرا
هوش مصنوعی: عید فرا رسیده است اما من همچنان در درد و رنج به سر میبرم و آن غمی که به نظر میرسید یکی است، حالا به هزاران غم تبدیل شده است.
چون عید ز روی آن نگارست مرابا عید دگر کسان چه کارست مرا؟
هوش مصنوعی: وقتی عید به خاطر آن معشوق زیباست، چه نیازی به عیدهای دیگران دارم؟