شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بیان میکند که غم عشق معشوق به جای جان او نشسته و فکر و وجودش را تسخیر کرده است. او میگوید که این احساس فراتر از عشق معمولی است و به حالتی عمیقتر و والاتر اشاره دارد. غم و عشق برای او به یک نهاد حیاتی تبدیل شدهاند.
در تن غم تو بجای جانست مراسودای تو مغز استخوانست مرا
هوش مصنوعی: غم تو به اندازه جانم برایم اهمیت دارد و آرزوی تو عمیقتر از وجودم است.
از عشق فرا گذشت این کار ار هیچچیزیست ورای عشق آنست مرا
هوش مصنوعی: این کار اگر چیزی فراتر از عشق باشد، برای من هیچچیز نیست.