شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر آرزویی است که به خودشناسی و تجربه نیاز دارد. شاعر در شعر می‌گوید که طمع خام و بیهوده‌اش باعث تباهی او شده، و خواهان آن است که با کمک کمی هیزم (نمادی از تجربه و یادگیری) این طمع را پخته و به بلوغ برساند. به عبارتی، او به دنبال تحول و اصلاح خود است.
کرد این طمع خام تبه نام مرابیهوده بباد داد ایام مرا
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که طمع و آرزوهای غیرواقعی باعث خراب شدن اعتبار و نام من شده و روزهای عمرم را بیهوده صرف کرده است.
قدری هیزم از تو طمع می دارمتا پخته کند این طمع خام مرا
هوش مصنوعی: کمی هیزم از تو میخواهم تا این آرزوی خامم را به حقیقت برساند و آماده کند.