شمارهٔ ۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به تکرار و گذر زمان اشاره دارد که همچون پیاله‌ای به ما می‌آید و می‌رود، تا جایی که دیگر هیچ اثری از خون در رگ‌ها و نوشیدنی در ساغرهایمان نماند. همچنین، شاعر به تغییر و تحول در وضعیت اشاره می‌کند که به دلیل سرما و سردی، مانند چشمی که در سرما می‌ماند، دچار تغییراتی می‌شود.
می آمد و می رفت پیاله بر ماتا خون بنماند در رگ و ساغر ما
هوش مصنوعی: او مدام پیاله‌ای را به ما میداد و برمیداشت تا جایی که هیچ خونی در رگهایمان باقی نماند و ساغر ما پر از شراب شود.
چون چشم خروه بس که شد در سرماچون تاج خروه لعل شد افسرما
هوش مصنوعی: چشم خروسان به خاطر سرما خیلی تیره و تار شده، مثل اینکه تاجی از سنگهای قیمتی بر سر دارند که در اثر سرما به رنگ لعل درآمده است.