شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساساتی که در زمان خداحافظی به او دست می‌دهد اشاره می‌کند. او در ابتدا از تصمیم به رفتن شخصی صحبت می‌کند و می‌بیند که این جدایی برایش سخت است و اشک می‌ریزد. با یادآوری اینکه در روزهای نخست نیز به او گفته بود که این کار برای او مناسب نیست، احساساتش را بیان می‌کند. به طور کلی، شعر درباره‌ی تلخی جدایی و ناپایداری ارتباطات انسانی است.
چون دید به گاه رفتن از عزم درستبر رهگذر لب پی جانم شده سست
هوش مصنوعی: وقتی او دید که زمان رفتن فرا رسیده و عزماش در مسیر درست است، احساس کرد که توانش برای ادامه این مسیر ضعیف شده است.
بگریست، مرا گفت نه هم روز نخستمی‌گفتمت این کار نه اندازهٔ تست؟!
هوش مصنوعی: او گریه کرد و به من گفت: «آیا در روز اول به تو نگفتم که این کار به اندازهی تو نیست؟»