شمارهٔ ۸۰
هوش مصنوعی: شاعر از غم و اندوه عمیق خود سخن می‌گوید. او اشک‌هایش را به خاطر دل نگران و ناشادش که از بی‌آبی و کمبود احساسات نشأت گرفته، توصیف می‌کند. او درخواست می‌کند که کسی باعث نشود تا او بر خاک در خانه‌اش غلت بزند، زیرا او به عنوان یک انسان شایسته‌تر از این حالت است.
اشکم که ز خون این دل ناشادستاز بی آبی ز چشم من افتادست
هوش مصنوعی: اشک من که ناشی از درد دل غمگینم است، به خاطر کمآبی، از چشمانم فرو افتاده است.
مگذار که بر خاک درت می غلتدآخر نه چنانکه هست مردم زادست؟
هوش مصنوعی: نگذار کسی بر خاک در تو بیفتد و در غم و غصه بماند؛ زیرا انسان به گونهای آفریده شده که این وضعیت برای او شایسته نیست.