شمارهٔ ۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به فردی می‌گوید که دوست دارد او را ببوسد، اما طرف مقابل پاسخ می‌دهد که این کار به سادگی ممکن نیست. شاعر ادامه می‌دهد که چون مالی ندارد، پس نمی‌تواند درخواستش را عملی کند. در نهایت، شخص مقابل پیشنهاد می‌کند که به اشتباهات خود بپردازد و به پیروی از دستوراتش ادامه دهد.
گفتم که مرا بر تو ببوسی نازستگفتا که زرت چاره اراینت آزست
هوش مصنوعی: گفتم که اگر مرا ببوسی، لطف و محبت است، او پاسخ داد که اگر بر تو بوسهای بزنم، چه راهی برای من خواهد بود؟
گفتم: نه تو دانی که مرا زر نبودگفتا که برو ، اوام را در بازست
هوش مصنوعی: گفتم: تو نمیدانی که من پولی ندارم. او گفت: پس برو، عذرخواهیهای من بیفایده است.