شمارهٔ ۱۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های طبیعت و شباهت‌های آنها با ویژگی‌های خود اشاره می‌کند. او از یک گیاه خشک زرد رنگ سخن می‌گوید که مانند چهره‌اش است و همچنین به پل شکسته و آب روان اشاره می‌کند که شباهت به چشم و ابروی او دارد. این توصیف‌ها نشان‌دهنده ارتباط عمیق شاعر با طبیعت و احساساتش است.
این خشک گیا که زرد چون روی منستریزنده و جای جای جون موی منست
هوش مصنوعی: این گیاه خشک که زرد به نظر میرسد، مانند موهای من در هر جا پخش شده است.
و ایت طاق پل شکسته و آب روانگویی که مثال چشم و ابروی منست
هوش مصنوعی: این بیت به تصویر کشیدن زیبایی و جذابیت است. شاعر با استفاده از تصاویری از طاقی که شکسته و آب روان، به توصیف حالت چشم و ابروی خود میپردازد. در واقع، این توصیف نشان‌دهنده لطافت و جذابیتی است که در چهره‌اش وجود دارد و میخواهد به آن زیبایی و دلنشینی اشاره کند.