شمارهٔ ۱۲۰

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و محبت به کودک و دلبستگی عمیق شاعر به اوست. شاعر بچه را به سرو و زیبایی آهو تشبیه می‌کند و احساس می‌کند که او مانند یک مروارید در آب است. در عین حال، شاعر از طمع و خودخواهی‌اش در این رابطه ابراز تأسف می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که انصاف در این معامله فقط بر عهدهٔ گازر (کودک) است.