شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: این ابیات به عمق احساسات عاشقانه و وابستگی به معشوق اشاره دارد. گوینده از دل‌ریش و زخم‌های عشقی خود می‌گوید و معشوق را مرهم دردهایش می‌داند. همچنین، او معتقد است که معشوق برای عاشقانی که در جستجوی عشق هستند، هم‌نشینی و یاری می‌شود. در نهایت، اشاره به این دارد که دل او همانند خاکی است که مقداری از عشق را در خود دارد و این عشق از چرخ گردون سرچشمه می‌گیرد.
می ده که دل ریش مرا مرهم اوستسودازدگان عشق را همدم اوست
هوش مصنوعی: به من مینوشانند، زیرا مرهم دل شکستهام اوست و برای عاشقانی که دلداده هستند، یاریگر و همدم اوست.
پیش دل من خاک یکی جرعه بهستاز چرخ که کاسۀ سر عالم اوست
هوش مصنوعی: دل من به اندازهی یک جرعه از آسمان، به خاک اهمیت میدهد؛ چرا که سر دنیا همانند کاسهای است که در آن جمع شده است.