شمارهٔ ۱۲۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به بیان احساسات تلخ خود می‌پردازد. او می‌گوید که اگر برنارد، دوستش، لحظه‌ای بی‌عیش و شادابی باشد، ناگزیر غم و اندوه او را آزار خواهد داد. همچنین ابراز می‌کند که اگر برنارد غمی بر چهره‌اش بنشاند، جای تعجبی نیست زیرا غم نیز مانند او ممکن است زیبایی داشته باشد. این شاعری حساسی است که بر رابطه میان شادی و غم تأکید دارد.
بی عیش و طرب دمی چو برنارد دوستناچار زهر غمی بیازارد دوست
هوش مصنوعی: بدون شادی و سرور، لحظه‌ای کنار دوست مینشینم، اما ناگزیر غم و اندوهی دلم را میآزارد.
گر زانکه غمی برویش آمد چه عجب؟غم نیز چو من روی نکو دار دوست
هوش مصنوعی: اگر بر چهره‌اش غمی نشسته، جای تعجب نیست؛ زیرا غم نیز مانند من، به زیباییاش وابسته است.