شمارهٔ ۱۲۴
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و ناتوانی شاعر در برابر معشوق است. شاعر می‌گوید که سرنوشتش در زیر پای معشوق خوابیده و زندگی‌اش با وجود عشق به او، همچنان در ناامیدی و غم گذشته است. دور معشوق جای نام نیک و پویایی نیست و در دوران غم و فاصله از او، هیچ نشانه‌ای از شادی وجود ندارد. به طور کلی، این اشعار حسرت و غم ناشی از عشق را به تصویر می‌کشد.
برخاک درت بخت مرا بخوابگهستدر کوی تو جان بقیمت خاک رهست
هوش مصنوعی: بر روی خاک درب تو، بخت من آرام گرفته و در کوی تو، جان من با ارزشی به اندازه خاک راه است.
در دور تو نام پارسایی گنهستدر عهد غم تو روی شادی سیهست
هوش مصنوعی: در اطراف تو، نام نیکویی و تقوا کاملاً دود شده است و در زمان غم و اندوه تو، چهره شادی به سختی دیده میشود.