شمارهٔ ۱۳۰
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت احساسات درونی خود را بیان می‌کند. او از عشق و آتش شمعی یاد می‌کند که دلش را می‌سوزاند، اما این آتش زندگی‌اش را زنده‌تر می‌کند. با وجود اینکه جسم او خسته و فرسوده است، اما جانش همچنان پویایی و شجاعت دارد. به‌عبارتی، زبان او همواره در تلاش است تا این احساسات را ابراز کند، مانند شعله‌ای که به نور می‌افزاید.
گرچه دل من چو شمع آتش خایستاین آتش من چو آب جار افزایست
هوش مصنوعی: هرچند دل من مانند شمعی در حال احتراق است، اما این آتش من مانند آبی است که آرامش را به زندگی میآورد.
ورچند مرا زبان تن فرسایستچون شمع زبان من بتن برپایست
هوش مصنوعی: اگرچه بدنم خسته و ناتوان است مانند شمعی که ذوب میشود، اما زبانم همچنان قوی و پابرجا میماند.