شمارهٔ ۱۳۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی و نیکویی چهره معشوق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که نباید در نیکویی او شک کرد. همچنین به مقایسه نور خورشید با چشمان معشوق می‌پردازد و می‌گوید که هر دو در درخشندگی و زیبایی یکسان هستند. در واقع، معشوق را به ستاره‌ای در آسمان و خورشید در آسمان تشبیه می‌کند و می‌خواهد نشان دهد که زیبایی او همچون نور خورشید درخشنده است.
تا ظن نبری که در نکوئیت شکیستیا چون رخ تو ستاره یی بر فلکیست
هوش مصنوعی: بگذار تا فکری نکنید که نسبت به خوبیهای تو تردیدی وجود دارد، یا اینکه چون چهره زیبایت مانند ستاره‌ای در آسمان است.
در بی آبیّ و شوخی و تیغ زدنخورشید سپهر و چشم تو هر دو یکیست
هوش مصنوعی: در زمان سختی و مشکلات، خورشید آسمان و نگاه تو هر دو به یک اندازه رفتاری شفاف و روشن دارند.