شمارهٔ ۱۴۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی دلتنگی و غم عشق است. شاعر بیان می‌کند که هیچ‌کس جز او به غم عاشقانه‌اش اهمیت نمی‌دهد و فقط ناله‌های اوست که در روز و شب جاری است. او همچنین به عشق و زیبایی چشم معشوقش اشاره می‌کند و آن را به عنوان عاملی می‌داند که باعث شده بر خیس شدن چشمانش تمرکز کند. در واقع، این شعر ترکیبی از درد و زیبایی عاشقانه است.
کس را ز غم تو با طرب کاری نیستجز ناله مرا بروز و شب کاری نیست
هوش مصنوعی: هیچ‌کس به جز من از غم تو نگرانی ندارد و نه در روز و نه در شب، کسی نیست که در این مورد کاری انجام دهد، فقط ناله‌های من باقی مانده است.
مشغول بکار آب چشم تر ماستچشم تو چنان مست عجب کاری نیست؟
هوش مصنوعی: چشم تو به قدری زیبا و غرق در حال خوش است که باعث میشود اشکهای ما بیدلیل و بیاختیار بریزد، اما این موضوع چندان عجیبی نیست.