تناجی
کمال‌الدین اسماعیل

شمارهٔ ۱۶۶

مویی که ز فرق آن دلارای برفتبر بود دل مرا وز ان پای برفت
گفتم که بگیرمش شبی چون بشنودبا آن همه پر دلی هم از جای برفت