شمارهٔ ۱۸۴
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به اهمیت شیرینی و زیبایی صحبت می‌کند. او می‌گوید تا زمانی که لبان تو مانند گل و پر از طلا نباشد، لبخند بر آن نخواهد نشست. همچنین اشاره می‌کند که هرچند ممکن است تو مانند شمعی روشن و پرحرارت باشی، اما هرگز به سوالات من پاسخ نخواهی داد. در واقع، او بر تمایل به لذت و زیبایی تأکید دارد.
تا من نکنم چو گل پر از زر دهنتیک دم نکند خنده گذر بر دهنت
هوش مصنوعی: تا زمانی که من مثل گل لبخند طلاگون بر لبانت نباشم، لبانت هیچوقت نمیخندد.
هر چند چو شمع سرکشی عادت تستهم نری شوی چوزر نهم بر دهنت
هوش مصنوعی: هرچند که عادت تو سرپیچی و بیتابی است، اما من به تو نخواهم گفت که ساکت باشی.