شمارهٔ ۱۹۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و اثرگذاری حضور معشوق در طبیعت میپردازد. باد بوی او را به چمن میآورد و گلها را به دور از خارها میکشاند. در نهایت، زیبایی و آزادی او به قدری است که در هر گوشه و کناری، از سوسن و سرو گرفته تا دیگر عناصر طبیعت، حس میشود.
از بس که سوی چمن برد بوی تو بادوز بس که کند گل ز دور خار تو باد
هوش مصنوعی: باد به قدری بوی تو را به چمن میآورد که همه جا پر از رایحهات شده و به همین مقدار، گلها را از دور خارها به سمت تو میکشاند.
تا لاجرم آزادی سر تا پایتدر دست و زبان سوسن و سرو افتاد
هوش مصنوعی: تا اینکه در نهایت آزادی، همه وجودت را در اختیار داشته باشد و زبانت مثل سوسن و سرو زیبا و دلنواز باشد.