شمارهٔ ۲۱۳
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر عواطف عمیق شاعرانه است. شاعر از بی‌خوابی و نگرانی‌های ناشی از دوری معشوق صحبت می‌کند و می‌گوید که بدون وجود او نمی‌تواند آرامش یابد. او تأکید می‌کند که بیداری و در انتظار معشوق بودن، برایش به اندازه‌ای دردناک است که حتی خواب را نیز فراموش کرده است. در نهایت، احساساتش به جایی می‌رسد که چشمانش از اشک پر شده و آرامش را نمی‌تواند تجربه کند.
بی روی تو جز بخت نگون کی خسبد؟بیدار بکارت اندرون کی خسبد؟
هوش مصنوعی: بدون وجود تو، آیا شانس ننگین میتواند آرام بگیرد؟ بیداری دل من بدون تو میتواند آرامش بگیرد؟
در ارزوی تو گر نخفتم چه عجب؟خون گشت مرا دو چشم ، خون کی خسبد
هوش مصنوعی: در آرزوی تو اگر خوابم نمیبرد، چه جای تعجب دارد؟ دو چشمانم به قدری اشک رفته که دیگر خوابشان نمیبرد.