تناجی
کمال‌الدین اسماعیل

شمارهٔ ۲۱۶

زلفت که زروی باز پس می افتددر پای تو چون من بهوس می افتد
چشم تو که عالمی نیفتد در ویمستت از آن در همه کس می افتد